Art Deco Meble i Sztuka Użytkowa - książka wyd. 1999

Opis

Termin „Art Deco" wiąże wiele różnych znaczeń, aczkolwiek o specyficznym zakresie. Na przykład dla purystów to bogate meblarstwo paryskie, a dla zwolenników modernizmu - minimalizm wzornictwa. Romantykom określenie to przywołuje obraz połyskliwych drapaczy chmur na Manhattanie, zaś entuzjastom wzornictwa przemysłowego każe pamiętać o bakelitowym radioodbiorniku. W węższym znaczeniu Art Deco to szkoła bogatego francuskiego wzornictwa, które szczyt osiągnęło na paryskiej Exposition Internationale des Arts Decoratifs et Industriels Modernę s w 1925 roku; termin utworzono właśnie od jej nazwy. Z biegiem lat jednak również inne zjawiska, znamienne dla różnych kierunków i krajów „wieku maszyny", zaczęto obejmować tym określeniem, które z początku było mało rozpowszechnione i na dobre weszło w użycie dopiero w latach sześćdziesiątych naszego wieku. Tak więc cechy Art Deco, lub - inaczej - Le Style 1925, zostały rozszerzone na znacznie większy obszar i objęły nowoczesną architekturę, wzornictwo, zdobnictwo, grafikę, a nawet sztuki piękne z lat od ok. 1915 do 1940 roku (z nowojorską Wystawą Światową w latach 1939-1940 jako swoistym finałem). Niektóre dzieła Art Deco powstałe poza Francją - np. meble Niemca Brunona Paula czy biżuteria amerykańskiej firmy Black, Starr & Frost - były inspirowane ściśle wzornictwem paryskim. Wielu projektantów w całej Europie i Stanach Zjednoczonych płaciło jakiś, choćby szczątkowy, trybut francuskiemu stylowi i smakowi. Byli wśród nich angielscy i amerykańscy twórcy ówczesnych kin-pałaców, jak urodzony w Rosji Serge Chermayeff i brytyjska artystka Ciarice Cliff, ze swą świetną, zgiełkliwie barwną ceramiką. Jeszcze inni, np. artyści Bauhausu i skandynawscy twórcy szkła, kreowali własne, oryginalne style, wyraziście nowoczesne i na pozór zupełnie odmienne od dekoracyjności właściwej Francuzom.