Sanktuarium Św. Antoniego w Łagiewnikach - Piotr Mielczarek - książka wyd. 1996

Opis

Pierwszą drewnianą kaplicę pod wezwaniem świętego Antoniego zbudowano w Łagiewnikach w roku 1676. Tę datę należy uważać za początek bytności Franciszkanów w tym miejscu. W 1683 r. wybudowano w Łagiewnikach drewniany kościół i klasztor. Kościół poświęcono 29 sierpnia pod wezwaniami: Trójcy Świętej, NMP Niepokalanie Poczętej, św. Antoniego z Padwy i św. Jana Chrzciciela. Na miejscu drewnianego kościoła w latach 1702- 1723 wybudowana została świątynia murowana, poświęcona 16 maja 1723 r. przez prymasa arcybiskupa gnieźnieńskiego Teodora Potockiego. W 1733 r. przystąpiono do budowy klasztoru, którego fundatorką była Konstancja z Kossakowskich Sobieska- Denhoffowa. W nowym miejscu zakonnicy zamieszkali pod koniec 1748 r. Łagiewniki były jednym z najbardziej znanych sanktuariów św. Antoniego na terenie Królestwa Polskiego. Pielgrzymowano tu z Pomorza, Śląska, a nawet z Czech i Moraw. Po powstaniu styczniowym klasztor uległ kasacie (8 listopada 1864). Po I wojnie światowej w 1918 roku Franciszkanie powrócili do Łagiewnik. Bardzo długo trwało odzyskiwanie budynku klasztornego, zajmowanego przez urząd gminy, policję i szkołę. Skonfiskowanych gruntów nie udało się odzyskać, ale zakupiono w najbliższym otoczeniu kilka hektarów ziemi od właściciela dóbr łagiewnickich Heinzla z przeznaczeniem na ogród i sad.