MOBY PORCELAIN WSPOMNIENIA MOBY 456 STR

Opis

MOBY PORCELAIN WSPOMNIENIA MOBY 456 STR Uderzająco urokliwa, zabawna i poruszająca opowieść o drodze z biednych przedmieść i wyobcowania do życia pełnego piękna, marności i niespodziewanego sukcesu na klubowej scenie Nowego Jorku lat 80. i 90., autorstwa jednego z najciekawszych i kultowych muzyków naszych czasów. Moby nie miał szans przebić się jako DJ i muzyk na nowojorskiej scenie klubowej z wielu powodów. To był Nowy Jork klubów Palladium, Mars, Limelight czy Twilo, Nowy Jork niepohamowanego, napędzanego narkotykami hedonizmu w tętniących muzyką klubach, w których muzyka taneczna nadal była w dużej mierze undergroundowa, popularna głównie wśród Afroamerykanów i Latynosów. Moby zaś był biednym, chudym, białym chłopakiem z Connecticut, do tego gorliwym chrześcijaninem i abstynentem. Nie raz miał doświadczyć, jak to jest być opluwanym i żyć za tyle, co nic. Ale być może był to ostatni dobry moment dla artysty, by żyć za tyle, co nic w Nowym Jorku, epoka AIDS i cracku, ale i wściekle imprezowego kulturalnego podziemia. W końcu odnalazł swoją drogę, choć nie bez zakrętów. Sukces jednak nie przyszedł łatwo: prowadził do pożałowania godnych, choć z perspektywy może i śmiesznych nadużyć, a przede wszystkim był ogromnie ulotny. I tak pod koniec dekady, Moby rozważał zakończenie kariery i reszty swojego życia, a uczucia włożył w - jak wtedy sądził - swój łabędzi śpiew, pożegnanie z tym okrutnym światem, album, który okazał się początkiem zdumiewającego nowego etapu, sprzedany w wielu milionach egzemplarzy „Play”. Wielkoduszna, ale i bezlitosna w odsłanianiu zaginionego świata „Porcelain” jest zarazem kroniką miasta i czasu, jak i osobistą historią poszukiwania swojego miejsca w czasie największych napięć, ale i radości w życiu, kiedy jesteśmy zdani na siebie i na siebie liczymy, nie mając pojęcia, jaki będzie finał i żyjemy w szczerym strachu, że jeden fałszywy krok strąci nas na sam początek gry. W głosie Moby’ego pobrzmiewają: szczerość, inteligencja, ale przede wszystkim, niepohamowana pasja do muzyki, która pomogła mu nawigować przez naprawdę wzburzone morza. "„Porcelain” to opowieść o sukcesie, porażce, miłości i nienawiści. Opowieść o znajdywaniu swoich ludzi, swojego miejsca, o poczuciu, że tracimy jedno i drugie, gdy nagle, gdy już myślimy, że to koniec, z głęboko zasłużonej desperacji rodzi się arcydzieło. Jako portret artysty z lat młodzieńczych, „Porcelain” jest arcydziełem sama w sobie, zasługującym na miejsce na ciasnej półce ze wspomnieniami muzyków, który odmalowują nie tylko scenę, ale całą epokę, i mówią coś uniwersalnego o naturze ludzkiej. Czas wcisnąć „Play”." O autorze W 2001 roku, Moby został uznany za muzyka alternatywnego z najlepszą sprzedażą płyt. Laureat czterech nagród MTV Music. Znany ze swojego aktywizmu politycznego i społecznego, weganin od ponad piętnastu lat. "Z tej książki bije prawda o człowieku, który zdecydował się na podróż w głąb samego siebie, zrozumiał kim był i jest i opowiedział nam o tym, przy okazji pokazując fascynujące lata dziewięćdziesiąte i Nowy Jork z przenikliwością i poezją podobną obrazowi swingującego Londynu połowy lat sześćdziesiątych w "Powiększeniu" Antonioniego. To książka głęboko humanistyczna. Liryczna i piękna jak "Porcelain",chropawa i bezlitośnie prawdziwa jak "Natural Blues". Wciśnijcie "play"." Piotr Metz. "Dawno nie czytałem tak wciągającej, osobistej i świetnie napisanej książki o pasji, życiu i przede wszystkim muzyce. Porcelain to pełen emocji, kolorowy portret muzycznej epoki w której sam dorastałem." SMOLIK "Doskonale skomponowane wspomnienia, śledzące podróż Moby’ego od mieszkania w opuszczonej fabryce w Connecticut do grania w najlepszych klubach w Nowym Jorku i Europie. ....”Porcelain” czyta się jak osobistą medytację o różnych przeciwnościach, które Moby godził przez 50 lat swojego życia: wiarę chrześcijańską i hedonistyczną passę; głód sławy i skrytą osobowość; szacunek dla ambicji i głęboką wiarę w łut szczęścia. Ta książka to także czuła oda do Nowego Jorku, którego już nie ma." Los Angeles Times "W równej mierze portret dolnego Manhattanu późnych lat 80. i 90 i opowieść o dojrzewaniu obrazoburczego artysty; te szorstkie, szczere wspomnienia zafascynują liczne grono fanów tego artysty muzyki elektronicznej. People „ ”Porcelain” barwnie odmalowuje konkretne miejsce i czas—Nowy Jork lat 90. Jest też autoportretem autora, niestroniącym od ekstremów. Jednocześnie jest idealną stopklatką śródmiejskiego Nowygo Jorku ery Dinkinsa i wczesnego Giulianiego, gdy nad miastem unosiło się więcej kochanego zaduchu lat 70. i 80, niż pamiętają to niektórzy z nas." New York Observer „Wciągający.” Rolling Stone „Wspomnienia gwiazd rocka rzadko dorównują oczekiwaniom, ale... „Porcelain” jest wyjątkiem. Dorównuje „Dziewczynie z zespołu” Kim Gordon i kilku innym publikacjom z ostatnich kilku lat nie tylko jako przenikliwe spojrzenie na muzyczną biografię, ale i społeczne i kulturalne okoliczności, które ją ukształtowały. Jest na zmianę autoironiczna, zaba