MRP-256 Clear Doped Linen – Bleached (WWI)

Opis

Od 1914 roku samoloty latały wysoko nad linią frontu, głównie w celach wywiadowczych. Maszyny były powolne i delikatne; nie stosowano kamuflażu, ponieważ niewiele osób widziało taką potrzebę. Wczesne samoloty wojskowe były bladożółte, tak jak przedwojenne maszyny. Było to spowodowane zastosowaniem półprzezroczystego impregnatu i lakieru na bawełnianej lub lnianej tkaninie używanej do pokrycia lekkiej drewnianej konstrukcji. Widoczność takich konstrukcji była bardzo wysoka. Sama tkanina jest specjalnie opracowana do pokrycia skrzydeł samolotów. Czasami jest również określana jako len gotowany lub brązowy. Lekki, niebielony, niewymiarowy len ma bardzo wysoką liczbę nici (152 nici/cal), jest bardzo gęsto tkany i wyjątkowo mocny. Samoloty niemieckie w 1916 roku posiadały przezroczyste pokrycie z celulozy, które sprawiało, że samolot był prawie niewidoczny. Po wprowadzeniu samolotu Albatros D.

III zastąpiono czerwono-brązowy kolor fioletowym, który z daleka nadal dobrze sprawdzał się jako kamuflaż, ale pozwalał łatwo zidentyfikować samolot jako niemiecki. Podobnie jak we Francji, poszczególni producenci stosowali różne wykończenia kamuflażu. Aż do kwietnia 1917 samoloty posiadały takie barwy jak: jasnoszary (LFG Roland C.

II), plamy zieleni i brązów (Fokker D.

II) i smugi oliwkowej zieleni na turkusowej podstawie (Fokker Dr.

I). Przełomem było wprowadzenie wstępnie wydrukowanego kamuflażu w pastylki (Lozenge-Tarnung) z 5 kolorami.