MRP-429 IJNAF J3 SP Olive Gray (Nakajima version) (WWII IJAAF/IJNAF)
Opis
Kolor stosowany w kamuflażu samolotów IJAAF w czasie II wojny światowej. Stosowano go między innymi na samolotach Zero. Na tym samolocie widoczna jest ewolucja stosowanych barw od neutralnego szarego przez jasnoszary do zielonkawo szarego. Są to kolory: Hai nezumi iro (popielaty lub szary kolor szczura); J3 Hai iro (kolor popielaty lub szary) (ale) lekko w kierunku ame iro (kolor bursztynowy lub karmelowy). Myśliwiec Mitsubishi A5M wszedł do służby na początku 1937 roku. Dokładnie wtedy Cesarska Japońska Marynarka Wojenna zaczęła rozglądać się za jego ewentualnym następcą. Wydano "Wymagania planistyczne dla prototypowego 12-działowego myśliwca pokładowego", wysyłając je do firm Nakajima i Mitsubishi. Obie firmy rozpoczęły wstępne prace projektowe. Istotne były doświadczenia z A5M w Chinach. Oczekiwano między innymi osiągnięcia prędkości 500 km/h na wysokości 4000 m i wznoszenia się na wysokość 3000 m w 9,5 minuty. Uzbrojenie miało składać się z dwóch działek 20 mm, dwóch karabinów maszynowych 7,7 mm i dwóch bomb 60 kg. Zespół Nakajimy uznał nowe wymagania za nieosiągalne i wycofał się z konkursu w styczniu. Główny projektant Mitsubishi, Jiro Horikoshi, uważał, że wymagania można spełnić, ale tylko wtedy, gdy samolot będzie tak lekki, jak to tylko możliwe. W projekcie zastosowano wszelkie możliwe środki zmniejszające masę. Większość samolotu została zbudowana z nowego, ściśle tajnego stopu aluminium opracowanego przez Sumitomo Metal Industries w 1936 roku. Extra super duraluminium, był lżejszy, mocniejszy i bardziej plastyczny niż inne stopy używane w tamtym czasie, ale był podatny na korozję, co w konsekwencji czyniło go kruchym. Ten szkodliwy efekt został zniwelowany dzięki powłoce antykorozyjnej z chromianu cynku. Nie zastosowano pancerza pilota, silnika ani innych krytycznych punktów samolotu, a także nie zastosowano samouszczelniających się zbiorników paliwa. Dzięki temu Zero był lżejszy, bardziej zwrotny i był jednym z najlepszych jednosilnikowych myśliwców II wojny światowej. Był w stanie wyszukać wroga oddalonego o setki kilometrów, zaangażować się w walkę a następnie wrócić do bazy lub na lotniskowiec. Sporym kompromisem była podatność na ogien i eksplozję po trafieniu.