Efektywność inwestycji rolniczych - Ryszard Manteuffel - książka wyd. 1963

Opis

Henryk Runowski Katedra Ekonomiki i Organizacji Przedsiębiorstw Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie Kierownik katedry: prof. dr hab. Henryk Runowski W 2016 roku mija 25. rocznica śmierci Profesora Ryszarda Manteuffla-Szoege, wybitnego polskiego uczonego z zakresu ekonomiki rolnictwa, organizatora nauki, wychowawcy wielu pokoleń młodzieży akademickiej i kadr naukowych, społecznika i patrioty. Rocznica ta skłania do wspomnienia postaci oraz dorobku naukowego i dydaktycznego tego wielkiego Profesora i Polaka. KORZENIE RODZINNE Profesor urodził się w Mińsku Mazowieckim 13 sierpnia 1903 roku. Ojcem był Henryk Manteuffel-Szoege, syn Ryszarda oraz Jadwigi z Benisławskich a matką Maria z Zielińskich, córka Juliusza Zielińskiego oraz Wiktorii z Kretkowskich [Manteuffel 1989, s. 745]. Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Jego przodkowie w XIII wieku przenieśli się z terenów obecnej Dolnej Skasonii z wojskami królów duńskich na teren obecnej Estonii. Nosili, jak wspominał Profesor, nazwisko różnie odmieniane: Soie, Soye, Zoege, Zoge, Szoege. Dopiero na początku XVII wieku zaczęto dodawać nazwisko Manteuffel, w końcu zostało już tylko nazwisko Manteuffel, jednak pełne nazwisko brzmi: Manteuffel-Szoege. Profesor przez większość swego życia używał tylko pierwszego członu nazwiska, jednak z czasem zaczął używać nazwiska dwuczłonowego Manteuffel-Szoege, które pojawiało się również w jego późniejszych publikacjach. Do końca XVI wieku wszyscy przodkowie po mieczu polsko-inflanckiej linii Manteufflów mieli swe posiadłości na terenie obecnej Estonii. W XIX wieku Manteufflowie pojęli żony z miejscowych rodzin inflanckich, całkowicie spolszczonych lub rdzennie polskich. Wtedy to, jak podkreślał Profesor, nastąpiło całkowite spolszczenie Jego rodziny. Uważał, że przodkowie poprzednio czuli się obywatelami Rzeczpospolitej Obojga Narodów, raczej Inflantczykami niż Polakami, ale już Jego dziadek Ryszard Manteuffel uważał się za Polaka. Europejski kryzys rolny lat 80. XIX wieku, lichwiarskie kredyty bankowe, koszty wykształcenia licznego potomstwa doprowadziły rodzinę do majątkowej ruiny. Ostatni z majątków rodzinnych został sprzedany około 1905 roku. Tak więc ojciec Profesora nie był już właścicielem majątku, natomiast pełnił stanowisko naczelnika ziemskiego jednego z rejonów powiatu lucyńskiego w dawnych