Nauki katechizmowe Tom V O przykazaniach 1910 r - książka wyd. 1910

Opis

Główną naszą troską podczas pobytu na ziemi powinno być stawanie się tak doskonałym, jak do­skonałym jest nasz Ojciec Niebieski, żeby osią­gnąć wieczną chwałę w Niebie. Dosko­nałość jest szczytem – najwyższym stopniem świętości. Nikt nie jest w stanie nigdy być tak do­skonałym, jak nasz Pan, ale Jego wzór inspiruje nas do dążenia do coraz większej świętości. Duch Chrystusa zobowiązuje nas do dążenia do większej doskonałości. Wszystkie etapy życia mogą być uświęcone przez tych, którzy chcą żyć dla Boga. Świętych znajdujemy w każdej sferze. Chrześcijańska doskonałość zawiera się w zjednoczeniu z Bogiem, przez praktykowanie cnót; wymaga ona miłości Boga i bliźniego i wy­rzucenia z serca przywiązania do rzeczy tego świata. Jest to nic innego, jak uświęcenie, świę­tość, miłość Boga. Nie wymaga to nad­zwyczaj­nych prac, lecz jedynie głębokiej, trwa­łej miło­ści. Główne cechy doskonałości: 1. Msza św. z Komunią św. Bóg ustanowił sa­kramenty jako sku­teczne środki łaski. Czy mo­żemy otrzymać więcej łaski, za­wartej w Komunii św., niż od sa­mego Boga? 2. Zwyczaj modlitwy. Bez Boga nic uczynić nie możemy. Po­winniśmy wyrobić w sobie nawyk głośnej modlitwy. Powinni­śmy uświęcać każde na­sze działanie, ofiarując je Bogu. Dobrym planem by­łoby uczynie­nie general­nej ofiary każdego ranka, przy naszej porannej mo­dlitwie. W ten spo­sób wszystko, co robimy – praca, modlitwa, nawet sen – staje się modlitwą do Boga. 3. Samokontrola i samowyrzeczenia. To są akty umartwienia: wyrzekanie się złości i re­zygna­cja nawet z rzeczy dozwolonych, ale przede wszystkim unikanie najmniejszych pokus tego, co jest zabronione. Samokontrola jest cechą prawdzi­wego chrześcijanina; wyrabia w nas silną wolę. Samowyrzeczenie jest cechą człowieka stworzo­nego na obraz Boży. Jeżeli odmawiamy sobie rze­czy, które są dozwolone, tym łatwiejsze będzie unikanie tego, co jest zabronione. Można wyrze­kać się tego, co nie jest potrzebne, np. pięknej sukni, wyszukanego jedzenia, kosztownych do­mów i sa­mochodów, nieumiarkowanej rozrywki, ciekawo­ści, itd. Przede wszystkim trzeba chętnie wypeł­niać obowiązki i akceptować bez sprzeciwu wszystkie niedole. 4. Wierność w małych rzeczach. Tu uzysku­jemy większe łaski i unikamy łatwiej grze­chów śmiertelnych. Tak jak w porządku natu­ral­nym, tak i w duchowym, wielkie rzeczy przy­cho­dzą poprzez rzeczy pozornie nie znaczące. Powinni­śmy być ostrożni i unikać grzechów po­wszednich, żeby uchronić się od grzechów śmier­tel­nych. 5. Przestrze­gać porządku i re­gularności. Wszystko powinno mieć swoją porę, jak wstawa­nie, wypoczy­nek, jedzenie, praca, rekreacja itd. Powin­niśmy naśladować porządek, który Pan Bóg zaprowadził w całym wszechświe­cie, regulując wszystko przez prawa. Na przykład rekreacja nie stoi w sprzeczności z do­skonałością chrze­ścijań­ską, ale nie powinna przeszka­dzać nam w wypeł­nianiu na­szych obo­wiązków, ani pochła­niać zbyt dużo czasu. 6. Regularne czytanie dla potrzeb ducha i medytacja. Powinniśmy to robić przynajmniej dziesięć minut każdego dnia, traktując to jako po­żywienie dla na­szej duszy. Medytacja nad praw­dami naszej wiary, nad życiem Chrystusa i ży­ciem świętych za­pali nasze serca do prakty­kowa­nia cnót chrześci­jań­skich. 7. Odosobnie­nie. Samotność po­maga nam wzrastać w cno­tach. Ha­łas i krząta­nina świata przeszka­dzają. Co ja­kiś czas powinni­śmy naślado­wać Chry­stusa i odizo­lować się, żeby zoba­czyć le­piej nasze błędy i zbli­żyć się do Boga.