Encyklopedia Rzeszowa - Zdzisław Budzyński - książka wyd. 2004
Opis
Zdzisław Budzyński Lusławice Zawód historyk, wykładowca akademicki, Tytuł naukowy profesor nauk humanistycznych Alma Mater Wyższa Szkoła Pedagogiczna im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie Uczelnia Uniwersytet Rzeszowski Stanowisko profesor zwyczajny, dziekan Wydziału Socjologiczno-Historycznego UR Zdzisław Budzyński (ur. 15 listopada 1952 r. w Lusławicach) – polski historyk, specjalizujący się w historii nowożytnej Polski; nauczyciel akademicki związany z uczelniami w Rzeszowie i Przemyślu. Życiorys Urodził się w 1952 roku w Lusławicach koło Tarnowa w województwie małopolskim. Po ukończeniu kolejno szkoły podstawowej i średniej podjął studia na kierunku historia w Wyższej Szkole Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. Ukończył je w 1976 roku, zdobywając tytuł zawodowy magistra na podstawie pracy pt. Bracia Polscy (arianie) w Małopolsce, napisanej pod kierunkiem prof. Adama Przybosia. Jednocześnie studiował filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Bezpośrednio po ukończeniu studiów kontynuował dalsze kształcenie będąc asystentem w Stacji Naukowej Polskiego Towarzystwa Historycznego w Przemyślu. Odbywał staże naukowe w kraju i zagranicą, głównie za pośrednictwem Polskiej Akademii Nauk, w tym od 1979 roku kilka paromiesięcznych na Ukrainie, gdzie zajmował się kwerendą zasobów archiwów i bibliotek lwowskich oraz innych. W 1980 roku został zatrudniony na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie (od 2001 roku Uniwersytet Rzeszowski) na stanowisku adiunkta. Stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie historii uzyskał w 1981 roku na swojej macierzystej uczelni na podstawie pracy nt. Dzieje opieki społecznej w ziemi przemyskiej i sanockiej w XVI-XVIII w.. W 1994 roku Rada Wydziału Humanistycznego Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie nadała mu stopień naukowy doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie historii o specjalności historia na podstawie rozprawy nt. Ludność pogranicza polsko-ruskiego w drugiej połowie XVIII w. Stan. Rozmieszczenie. Struktura wyznaniowa i etniczna. W tym samym roku objął stanowisko profesora nadzwyczajnego w Instytucie Historii WSP w Rzeszowie. Był tam ponadto kierownikiem Zakładu Statystyki i Demografii Historycznej oraz Pracowni Kartografii Historycznej. W 2010 roku prezydent Polski Lech Kaczyński nadal mu tytuł profesora nauk humanistycznych. Niedługo potem został profesorem zwyczajnym na Uniwersytecie Rzeszowskim. W 2012 roku wybrano go na urząd dziekana Wydziału Socjologiczno-Historycznego Uniwersytetu Rzeszowskiego. Poza rzeszowską uczelnią pracuje także w Instytucie Historii i Archiwistyki Państwowej Wyższej Szkoły Wschodnioeuropejskiej w Przemyślu, gdzie w latach 2004-2006 piastował funkcję prorektora. Był także prezesem Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Przemyślu im. Kazimierza Marii Osińskiego. Jest członkiem Komisji Wschodnioeuropejskiej Wydziału II Historyczno-Filozoficznego Polskiej Akademii Umiejętności. W przeszłości był członkiem Rady Towarzystw Naukowych przy Prezydium Polskiej Akademii Nauk. W 2012 został członkiem Komitetu Nauk Historycznych PAN.