Prawo bliższości krewnych w polskim prawie ziemskim do końca XV wieku - Zygfryd Rymaszewski - książka historyczna wyd. 1970

Opis

Zygfryd Rymaszewski (ur. 9 lipca 1927 w Nowych Trokach pod Wilnem) – polski historyk prawa, profesor Uniwersytetu Łódzkiego.

Szkołę podstawową ukończył w Kaletach koło Grodna; w 1945 przyjechał do Łodzi, w 1948 otrzymał świadectwo dojrzałości w XIX Państwowym Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnym dla Dorosłych w Łodzi. W latach 1948–1952 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Łódzkiego, w 1953 uzyskał tytuł magistra. W 1953 rozpoczął pracę na UŁ, w 1959 został asystentem w Katedrze Powszechnej Historii Państwa i Prawa, w 1965 uzyskał stopień doktora nauk prawnych na podstawie rozprawy Prawo bliższości krewnych w polskim prawie ziemskim do końca XV wieku. Od 1965 był zatrudniony na stanowisku adiunkta. W 1973 habilitował się (stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych w zakresie powszechnej historii państwa i prawa na podstawie rozprawy Łacińskie teksty Landrechtu Zwierciadła Saskiego w Polsce: Versio Vratislaviensis, versio Sandomiriensi)s, Łaski (Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1975). W 1974 powołany na stanowisko docenta. W latach 1981-97 był kierownikiem Katedry Powszechnej Historii Państwa i Prawa na Wydziale Prawa i Administracji UŁ. W 1986 otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nauk prawnych; podstawą były monografie: Łacińskie teksty Landrechtu Zwierciadła Saskiego w Polsce – Jaskier, tekst główny i noty marginesowe (Łódź 1985) i Sprawy gdańskie przed sądami nadwornymi oraz ingerencje królów w gdański wymiar sprawiedliwości (Wrocław–Łódź 1985). W 1990 został profesorem zwyczajnym.