Pisma Zygmunta Krasińskiego Tom 1 do 8 1912 r. - Zygmunt Krasiński - książka wyd. 1912

Opis

1. Tom I Utwory młodzieńcze 511s.2. Tom II  Władysław Herman.- Agaj-han 694s.3. Tom IV 422s.4. Tom V Psalmy przyszłości.- Rok 1846. - Dzień dzisiejszy. - Ostatni. - Bie-boskiej komedyi część I. 430s.5. Tom VI Utwory liryczne 408s. 6. Tom VII Pisma filozoficzne i polityczne 648s.7. Tom VIII część I Utwory francuskie 435s.8. Tom VIII Część II Utwory francuskie 379s.

Napoleon Stanisław Adam Feliks Zygmunt Krasiński hrabia herbu Ślepowron (ur. 19 lutego 1812 w Paryżu, zm. 23 lutego 1859 tamże) – hrabia, jeden z trójcy wieszczów, największych poetów polskiego romantyzmu. II Ordynat na Opinogórze. Debiutował w 1828 jako autor przepojonych makabrą opowieści gotyckich. Już wtedy ujawniły się najbardziej charakterystyczne cechy pisarstwa Krasińskiego: jego obsesja cierpienia, zagłady i śmierci, a przy tym wewnętrzny konflikt między życiowym konwenansem a etosem romantycznej walki narodowowyzwoleńczej, dały obfity plon w postaci twórczości literackiej pełnej frenezji, obrazów piekielnych oraz ostrych dysonansów na tle religijnym i społecznym. W późniejszym czasie – około roku 1847, wraz z wydaniem Ostatniego – Wieszcz zastąpił skrajną rozpacz dotychczasowych dzieł przesłaniem etyki chrześcijańskiej, która z czasem, uzupełniona o myśl mesjanistyczną, przerodzi się w żarliwe zawołania do ewangelicznej miłości.