MRP-277 Russian Cockpit Blue (Mig-15, Mig-17, Mig-19)
Opis
Jasnobłękitna barwa która znajdowała się w kokpitach pierwszych samolotów odrzutowych Wojsk Lotniczych Związku Radzieckiego. Dopiero później został wprowadzony charakterystyczny turkusowym kolor. Charakterystyczna turkusowa barwa radzieckich i rosyjskich kokpitów samolotów. Wg. wielu opinii powodem stosowania tej barwy jest jej uspokajająca cecha. Poza tym co chyba bardziej istotne, pozwala na uzyskanie dobrego kontrastu w kokpit z przyrządami w kolorach czarnym i białym. Inna opinia to sprzyjanie tej barwy do adaptacji oka czyli dostosowywania się do ilości światła. Znaleźć ją można we współczesnych rosyjskich kokpitach: MiG-21, MiG-23, MiG-25, MiG-27, MiG-31, MiG-29 Mi-8, Mi-24. W relacjach pilotów inną cechą tej barwy jest że po oświetleniu kabiny czerwonym nocnym światłem turkusowy kolor optycznie zmieniał się i był bardzo przyjazny dla oka. Potwierdzają oni również że barwa pomaga zmniejszyć stres i utrzymać efektywność pilota podczas długich misji, piloci nie śpią i nie męczą się. Pierwsze dwa radzieckie myśliwce odrzutowe MiG-9 i Jak-15 zostały oblatane tego samego dnia – 24 kwietnia 1946. Jako napędu użyto niemieckich silników Junkers Jumo-004 i BMW-003, skopiowanych i dalej rozwijanych w ZSRR jako RD-10 i RD-20. Prace nad myśliwcami odrzutowymi napędzanymi tymi silnikami podjęły biura konstrukcyjne: Jakowlewa i Ławoczkina, oraz Mikojana i Gurewicza. Natomiast myśliwce Mig-15, Mig-17, Mig-19 należą do kolejnych pokoleń samolotów. Cechą charakterystyczną drugiego pokolenia radzieckich myśliwców odrzutowych było wykorzystanie nowych, mocniejszych silników odrzutowych RD-500 i RD-45F, będących bez licencyjnymi kopiami silników Rolls-Royce Derwent V o ciągu 2270 kg. Efektem były dobre konstrukcje myśliwców, porównywalne z samolotami zachodnimi. 30 grudnia 1947 oblatano MiG-15. Samolot był zbudowany w nowoczesnym układzie ze skośnymi skrzydłami. MiG-15 trafił do wielkoseryjnej produkcji, stając się najliczniejszym samolotem odrzutowym w historii (około 12 000 wszystkich wersji oraz kilka dalszych tysięcy licencyjnych). W tym okresie wprowadzono podział myśliwców na frontowe – jednomiejscowe, przeznaczone do wywalczania przewagi powietrznej i przystosowane początkowo jedynie do działań dziennych oraz myśliwce przechwytujące, jedno- lub dwumiejscowe, przeznaczone do zwalczania bombowców w każdych warunkach atmosferycznych i wyposażone w radar.