Tablice miąższości drzew stojących - Marian Czuraj - książka wyd. 1966
Opis
Tablice miąższości drzew stojących stanowią zbiór liczb, przedstawiający przeciętną miąższość drzewa w zależności od niektórych jego wymiarów. Najczęściej wymiarami tymi są pierśnica i wysokość drzewa.
W Polsce stosowane są do dziś tablice miąższości dla drzew opracowane przez Grundnera i Schwappacha (zwane są potocznie tablicami Schwappacha). Podają one miąższość całego drzewa oraz miąższość grubizny drzewa w zależności od pierśnicy i wysokości drzewa. Tablice opracowano dla sosny, świerka, jodły, modrzewia, buka, dębu, brzozy i olszy. Dla niektórych gatunków drzew opracowano tabele uwzględniające wiek drzewostanu. Dla sosny opracowano dwie tabele: dla wieku do 80 lat i ponad 80 lat. W Polsce stosowane są również tablice miąższości dla drzew w opracowaniu Czuraja, Radwańskiego i Strzemeskiego. Oryginalne są tablice miąższości dla sosny i świerka opracowane przez Radwańskiego. Określenie miąższości drzewa na podstawie tablic miąższości opartych na pierśnicy i wysokości wymaga uprzedniego zmierzenia tych cech drzewa. Dokonanie odczytu miąższości drzewa jest jednak możliwe tylko wówczas, kiedy wymiary pierśnicy i wysokości zaokrągli się do odpowiednich jednostek. Dla uzyskania większej dokładności wyniku, należy przeprowadzić interpolację podwójną - uwzględniającą wymiar pierśnicy i wysokości. Do niektórych celów praktyki gospodarki leśnej wymagana jest znajomość miąższości bez kory strzały i części strzały drzewa stojącego. Do tego celu służą tablice opracowane w Polsce przez Radwańskiego. Tablice podają grubość bez kory w różnych miejscach strzały oraz miąższość bez kory od podstawy do różnych wysokości. Tablice pozwalają na określenie miąższości bez kory części pnia z dowolnej wysokości. Przy posługiwaniu się tablicami wymagana jest znajomość pierśnicy drzewa w korze oraz wysokości drzewa. Tablice mogą znaleźć zastosowanie przy wykonywaniu szacunków brakarskich. Tablice Radwańskiego podają również miąższość strzały w korze i bez kory, procent miąższości kory (miąższość kory wyrażona w procentach miąższości strzały w korze) oraz miąższość gałęzi. Radwański opracował takie tablice dla sosny, świerka, jodły i olszy.